“Ons advies aan andere wensouders: blijf dicht bij jezelf én elkaar”
“Wij willen graag een positief verhaal over PGT brengen”, vertelt Eva van Melis. Is het een zwaar traject? "Jazeker! Het is intensief, soms heel erg spannend, tijdrovend en vooral het wachten is moeilijk. Het legt een zware druk op jezelf en soms ook op je relatie. Maar wat zijn wij blij dat we dit hebben gedaan want inmiddels zijn wij de trotse ouders van Zeya en tweeling Rio en Billie. Wij beseffen wel dat we ontzettend veel geluk hebben gehad.”
Als Eva van Melis (33) op haar 19e te horen krijgt dat ze drager is van het BRCA1-gen, realiseert ze zich meteen dat het vervullen van haar kinderwens misschien minder eenvoudig is dan eerder gedacht. “Omdat ik nog zo jong was en bovendien nog geen partner had, heb ik het onderwerp destijds geparkeerd. Tot ik mijn partner Kent Odango (35) ontmoette en het al snel duidelijk was dat wij graag samen kinderen wilden.” Eva en Kent wilden niet te lang wachten omdat Eva op haar 35e haar eierstokken preventief laat verwijderen. Eva legt uit: “Het BRCA1-gen geeft een sterk verhoogd risico op borst- en eierstokkanker. Mijn borsten worden jaarlijks gescreend met een mammografie en MRI. Omdat dat bij eierstokken minder eenvoudig is, is er het dringende advies om deze te laten verwijderen. Een drager van het BRCA-gen heeft 50% kans de afwijking over te dragen aan een zoon of dochter. Dat wilden wij voorkomen.”
Uitstel
Eva: “We hebben ons uitgebreid laten informeren want we hadden eigenlijk niet echt een idee waar we aan zouden beginnen. Ons werd al direct duidelijk gemaakt dat het een lange en niet altijd eenvoudige weg zou worden. Tegelijkertijd stonden we er heel positief in.” Als na intake en onderzoeken blijkt dat Eva en Kent geschikt zijn voor PGT, wordt een test ontwikkeld. “Dat heeft ongeveer een half jaar geduurd. De planning was dat we in maart of april 2020 met hormonen zouden starten. Helaas kwam corona en werd alles stopgezet. Een flinke tegenvaller, vooral omdat we niet wisten wanneer we wél zouden kunnen beginnen. Uiteindelijk kwam in augustus 2020 het groene licht.” Eva heeft het traject als intens ervaren. “Wat er inhakt is dat je zo vaak naar het ziekenhuis moet. Soms voor een echo, soms voor spuitinstructies, soms voor een uitgebreidere behandeling. De ene keer sta je binnen 10 minuten weer buiten en soms duurt het wat langer. Vanwege de afstand (Eva en Kent wonen in Veldhoven) waren we toch altijd een ochtend of middag kwijt. Daar staat tegenover dat wij het contact met de artsen en verpleegkundigen altijd als bijzonder prettig hebben ervaren. Heel persoonlijk en warm. Ik heb me nooit een nummer gevoeld.”
Geluk
Eva en Kent hebben geluk, want de eerste PGT-poging is direct raak. “We hadden slechts één gezond embryo, alles ging goed en na negen maanden is Zeya geboren.” De tweede ronde verloopt moeizamer. “De eerste poging leverde nul gezonde embryo’s op, de tweede poging twee. De eerste plaatsing mondde uit in een miskraam, de tweede bleef niet plakken. Toen werd het echt spannend. Aan de ene kant durfden we niet te veel te hopen, aan de andere kant wilden we positief blijven. Ondertussen stond ons leven toch een beetje stil. De laatste poging levert drie gezonde embryo’s op. Bij een laatste poging mag je twee embryo’s tegelijk laten plaatsen en daarvoor hebben wij gekozen. Dat we nu een gezonde tweeling hebben is echt een wonder.”
Psycholoog
“We realiseren ons dat we heel veel geluk hebben gehad”, vertelt Eva. “Terugkijkend weet je eigenlijk niet goed waar je aan begint. Zo hadden wij afgesproken dat we het bij drie pogingen zouden laten. Maar als je er eenmaal inzit, en het valt steeds tegen, dan verleg je je grenzen. Je wilt gewoon dolgraag een kindje en daar heb je alles voor over. Daar komt bij dat het emotioneel een zware wissel trekt, ook door de hormonen. Je voelt je soms eenzaam, of boos, ondanks steun van je partner en meeleven van familie en vrienden. Dat is de reden dat ik op een gegeven moment – na de miskraam en mislukte plaatsing – naar de fertiliteitspsycholoog ben gegaan. Ik vond het fijn om even van me af te praten en daar heb ik – en daardoor Kent ook – veel aan gehad. Het heeft mij persoonlijk maar ook ons samen sterker gemaakt.”
Advies
Eva en Kent vinden het belangrijk hun ervaring met PGT te delen. “Je leest vooral over de intensiteit en tegenvallers. Wij wilden juist het positieve nieuws delen. Ons advies aan andere wensouders is dat je dicht bij jezelf en bij elkaar moet blijven, dat je mensen uit je omgeving kiest waar je je verhaal aan kwijt kunt.”