“We waren een topteam met pech”

Het basaalcel naevus syndroom is een zeldzame erfelijke aandoening die het risico op het ontwikkelen van tumoren vergroot. “Huidkanker komt vaak voor, daarnaast is er een grotere kans op tumoren in bijvoorbeeld de eierstokken, hersenen en andere organen”, legt Anke uit. “Mijn vader is op 61-jarige leeftijd aan de aandoening overleden, mijn broer en ik zijn beiden drager. Het is een ernstige aandoening waarvoor PGT is toegestaan.”

Omdat Anke en Vincent het lot niet nog een keer durven te tarten, hebben ze vrij snel na de geboorte van Guus een afspraak bij het PGT-centrum in Maastricht. Na een reeks van onderzoeken, krijgt het paar groen licht. Anke: “We kregen te horen dat we qua uitgangspositie een topteam waren. Ik had bij de startecho zoveel follikels dat ze zijn gestopt met tellen. Alles was super goed. Met veel optimisme gingen we dan ook van start.” Het duurt niet lang voordat de eerste tegenvallers zich aandienen. Anke: “De eerste poging werd afgeblazen vanwege een dominante follikel die de andere follikels in hun groei belemmerde. Daardoor kwamen we niet aan het vereiste aantal follikels voor een punctie. De nieuwe poging resulteert in vier eicellen, die zich na bevruchting allemaal ontwikkelen tot embryo’s. Helaas zijn drie embryo’s aangedaan, de vierde blijft na plaatsing niet plakken. Daarna volgt een poging waarbij vier eicellen resulteren in maar één bevruchting. Het embryo groeit helaas niet door en is dus überhaupt niet getest. Dan volgt de laatste poging die hoopvol begint met acht eicellen. Helaas wordt er niet één bevrucht. We stonden na anderhalf jaar dus met lege handen. Dat was een enorme teleurstelling, zeker omdat onze verwachtingen aan het begin zo hoog waren. We hadden gewoon veel pech.” 
 

“Het was een lastige periode”, bevestigt Vincent. “Na het optimistische begin, verloren we gaandeweg de hoop.” Nog een keer PGT zien Vincent en Anke niet zitten. “Dat hadden we vooraf met elkaar afgesproken. Het kost veel energie en is een aanslag op het lichaam van de vrouw.” “Ik werd er niet gezelliger van”, zegt Anke. “Dat wilde ik mezelf, maar ook Vincent en natuurlijk Guus niet nog een keer aandoen.” Omdat de wens een tweede kindje te krijgen niet kleiner is geworden, nemen Vincent en Anke het besluit om toch de natuurlijke weg weer te bewandelen, in de hoop nog een keer geluk te hebben. 
 

Gedurende het PGT-traject heeft Anke een aantal keren gesproken met een psychosociaal verpleegkundige. Anke: “Zij heeft veel PGT-ervaring en bij haar kon ik af en toe mijn hart luchten. Je zoekt toch naar antwoorden waarom het steeds fout gaat en je wilt weten of het aan jou ligt. Zij kon mij daarin geruststellen.” Ondanks dat PGT niet is gelukt, kijken Anke en Vincent niet negatief terug. Anke: “We hebben gewoon pech gehad, niemand kon daar iets aan doen. Het team in Maastricht is heel prettig en heeft erg met ons meegeleefd. We zijn superblij dat we nu de ouders zijn van twee kerngezonde kinderen.”