“Maastricht is voor ons een bijzondere plek geworden”

MEN1-syndroom staat voor multiple neoplasie syndroom type 1. Chiel: “Het is een syndroom waarbij in meerdere hormoonproducerende organen, klieren en weefsels tumoren ontstaan. De tumoren zijn meestal goedaardig maar kunnen in de loop van de tijd kwaadaardig worden. Mijn vader is aan deze ziekte overleden.” Bij Chiel uit de aandoening zich nog niet. Wel staat hij onder controle van een arts. Chiel: “Jaarlijks wordt mijn bloed gecontroleerd en elke twee jaar krijg ik een MRI- en CT-scan.” Het leven met de aandoening went. “Ik ben er niet dagelijks mee bezig, maar als de onderzoeken zich weer aandienen, is het toch elke keer weer spannend.” Dat beaamt Elyn: “Chiel krijgt waarschijnlijk ooit kanker, we weten alleen niet waar en wanneer. Daar zijn we ons tijdens de periode van onderzoeken extra van bewust.” 

Chiel en Elyn zijn dertien jaar samen. “In de beginjaren van onze relatie was de aandoening nog geen issue”, vertelt Elyn. Chiel: “Mijn arts - ik heb al 14 jaar dezelfde - heeft me wel al op vrij jonge leeftijd verteld over de mogelijkheid van PGT. Toen we begin 2020 gingen samenwonen, werd het onderwerp ineens actueel. We realiseerden ons dat we mogelijk een lange weg te gaan hadden en wilden niet langer wachten. Vanuit het Radboudumc zijn we doorverwezen naar Maastricht.” Elyn: “Vanaf dat moment begon het echt te kriebelen en wilden we ineens liever vandaag dan morgen een kindje. Tegelijkertijd wisten we dat we geduld moesten hebben. Het begint al met afwachten tot je überhaupt mag starten. 

Achteraf gezien vond ik dat misschien wel het pittigst. We hebben ons natuurlijk goed ingelezen en zijn in Maastricht goed voorbereid op het hele traject. Je hoort veel dat het traject emotioneel zwaar is, en dat sommige mensen wanhopig raken. Dat hebben wij niet zo ervaren. Ik zag nogal op tegen ivf, want ben geen held in prikjes. Ook dat is me erg meegevallen. Ik heb bovendien weinig last gehad van opvliegers en andere kwalen.” Chiel: “Wij hadden juist het gevoel ‘yes, we zijn eindelijk bezig’.” 

Een spannend moment was de eicelpunctie. Elyn: “Ik had heel veel eiblaasjes en liep zelfs tegen overstimulatie aan. In dat geval kan de eicelpunctie niet doorgaan. Gelukkig mocht het op het laatste moment toch. Uiteindelijk zijn 33 eiblaasjes geoogst, die na bevruchting elf embryo’s hebben opgeleverd. Na de test bleven daar zes gezonde embryo’s van over. Van de hormonen rond de plaatsing - voor het opwekken van de cyclus - heb ik best wel veel last gehad, maar uiteindelijk is het allemaal zeer de moeite waard geweest want het was in een keer raak! Negen maanden later is onze kerngezonde dochter Juul geboren. We hadden nu nog vijf embryo’s over. De eerste plaatsing is niet gelukt, de tweede gelukkig wel. Dat is onze tweede dochter, Nore. Ook kerngezond.” 

“Dat het de eerste keer meteen lukt, is best bijzonder”, realiseert Elyn zich. “En dan nu de tweede, ook al bij de tweede poging. We realiseren ons dat we veel geluk hebben gehad en daarom willen we ons verhaal delen. Een positief verhaal heb ik best gemist toen we zelf midden in het traject zaten. Je leest vooral dat het zo zwaar en emotioneel beladen is. Dat is het op sommige momenten zeker, en juist dan is het fijn om te weten dat het ook kan meevallen.”

Chiel: “Het fijne is dat we dit echt als koppel hebben gedaan. Natuurlijk heeft Elyn alle lichamelijke dingen moeten doorstaan, maar door alles samen te doen, heeft het ons dichter bij elkaar gebracht.” Elyn en Chiel hebben zich gedurende het hele traject goed gesteund gevoeld. “We hebben alles in Maastricht gedaan, vanaf de eerste intake (die altijd in Maastricht of online plaatsvindt) tot en met de ivf. We hebben van elke afspraak iets leuks gemaakt. Rondom de punctie hebben we een hotelletje in Maastricht geboekt en een paar fijne dagen gehad. Maastricht is voor ons een hele bijzondere plek geworden.”