Binnen een dag van niet interessant genoeg naar voorpaginanieuws
In 1989 bezocht prof. dr. Christine de Die-Smulders een medisch congres in Washington. “Een van de populairste lezingen - de zaal zat bomvol en mensen zaten zelfs tot op de gang - ging over preïmplantatie genetische diagnostiek, in die tijd nog nooit toegepast. Het was zo revolutionair, ik viel bijna van mijn stoel. Dat zes jaar later in Maastricht de eerste PGT-baby geboren zou worden, kon ik op dat moment nog niet vermoeden."
Krant en 8-uurjournaal
Christine blikt terug. "Op de dag van de geboorte van die eerste baby, een meisje, waren Joep Geraedts en ik toevallig op de vergadering van de landelijke vereniging van klinisch genetici en klinisch genetisch laboratoriumspecialisten. Joep en ik wilden daar een presentatie geven over PGT (toen nog PGD), maar de organisatie vond het onderwerp niet interessant genoeg. Joep deed nog een tweede poging, maar ook die werd afgewezen.
Wat hebben ze op hun neus gekeken, toen tijdens de vergadering het bericht van de eerste PGT-baby ons bereikte. We werden vanaf dat moment onophoudelijk gebeld door de media. De geboorte was voorpaginanieuws en die avond zelfs op het 8-uurjournaal. Bij die eerste baby ging het om een geslachtsbepaling om een ziekte te voorkomen die alleen op jongens overdraagbaar is. Eigenlijk was dat nog vrij eenvoudig."
Technisch hoogstandje
De tweede baby, die niet lang daarna werd geboren, was veel meer een technisch hoogstandje. Klinisch embryoloog Edith Coonen had een techniek ontwikkeld om embryo’s beter voor te bereiden op genetische analyse. Daardoor konden we chromosoomafwijkingen in het embryo identificeren en gezonde embryo’s selecteren.
... ze zag zichzelf al achter een kinderwagen lopen
De ouders van de tweede baby hadden een lange geschiedenis van miskramen en doodgeboren kindjes achter de rug. Dit paar had de hoop eigenlijk al opgegeven toen ik vertelde over een nieuwe techniek waarmee zij mogelijk toch een gezond kind konden krijgen. Ik zie het gezicht van deze vrouw nog voor me. Een grote glimlach en ze zag zichzelf al achter een kinderwagen lopen. Ik voelde me best bezwaard, want ik wist dat ze nog een lange weg te gaan had.
Wonder
Het hele traject liep goed, ze had veel eicellen en de bevruchting leverde maar liefst 18 embryo’s op. We waren optimistisch. Tot ik een telefoontje van het lab kreeg met het onthutsende bericht dat van de 18 embryo’s er slechts één niet aangedaan was. Dit kón niet waar zijn. Het ene embryo werd teruggeplaatst. Negen maanden later werd een kerngezonde baby geboren. Dat was een heel bijzonder moment, echt een wonder.”